Dogmom en zeg maar gerust schoonmaakster in één. En ohja,voor ik het vergeet.. Deze mommy to be adventkalender is ook van mij :)
Een blog over het moederschap.. mama zijn. Waar moet je beginnen? Bij het begin!Mama zijn is iets wat ik zoals zoveel vrouwen, altijd al heb gewild. En godzijdank is me dat gegund van twee prachtige, lieve, energieke, karakteristieke meisjes!
Een blog over het moederschap.. mama zijn. Waar moet je beginnen? Bij het begin!Mama zijn is iets wat ik zoals zoveel vrouwen, altijd al heb gewild. En godzijdank is me dat gegund van twee prachtige, lieve, energieke, karakteristieke meisjes!
Niemand verteld je dat..
Je jezelf terug vind & dat ik dat het mooiste geschenk vind. vanaf het moment dat je je kleintje in je armen krijgt weet je, het is aan mij om je veilig te houden kleintje.
Jij bent voor mij de wereld.
Jij bent voor mij de wereld.
De intensiteit van de bevalling, van alle mensen die ineens betrokken zijn, elke dag. Nog niet gesproken over de verantwoording die je ineens voelt, de zorgen.. doe ik het wel goed? Het huilen, de prikkels. GOD wat vond ik die tijd intens. De nachten waarin je 30x wakker word van ieder zuchtje, de fles of wiegend,wat zeg ik huilend, wiegend door de kamer loop met af en toe een boze blik naar je sneeuwitje van een slapende partner.. Maar eerlijk, die eerste 3 maanden na het krijgen van Lovì vond ik intens, intens van liefde en verdriet tegelijk.En ja,dat bestaat zeker! Je kunt je oprecht door heel je hormoonhuishouding de ene minuut de gelukkigste vrouw op aarde voelen en de andere minuut zakt de hele wereld onder je vandaan.
Maar hé, ik mag niet klagen want na 3 maandjes sliep deze meid heerlijk door. Op naar driftige baby/dreumes fase want daar heb ik me een partijtje zorgen over gemaakt (SPOILER:VOOR NIKS!) Deze vriendin was nog geen 10 maanden en had al vol op driftbuien, en dan heb ik het écht over op de grond gaan liggen trappen, slaan,tieren, schreeuwen. en ik dacht alleen maar. Waar is dit in hemelsnaam mis gegaan? Ik heb toch helemaal niet zoveel frustratie in mijn lijf waardoor zij deze voelt?
Ben ik te vaak driftig tegen haar? Hoe komt ze erbij om ons te slaan? en Vooral dat vond ik heel erg. Ik trok het mij véél te persoonlijk aan. Ik voelde me falend in het moederschap waarvan ik juist gedacht had zo goed in te zijn. Ik had immers +10 jaar kinderopvang ervaring, HOE DAN?
Hoe vaak ik het internet wel niet heb afgestruind met zoekwoorden als; ''kind met slechte hechting moeder'' ''onverklaarbare driftbuien'' want ja, zo voelde ze voor mij. Ik was oprecht zenuwachtig als ik Loví haar gedrag zag veranderen en door mijn spanning verergerde ik alleen maar haar gedrag.Uit wanhoop probeerde ik van alles. Haar op de gang zetten, zelf uit de situatie stappen, rustig blijven en bij haar blijven ongeacht de kleine friemelhand die ik in me gezicht kreeg, zelf boos worden, echt de grens trekken. Niets hielp.. Helemaal Noppes nada.Uiteindelijk is deze pittige, lieve, zorgzame, vrolijke en bovenal grappenmaker, Want dat is ze allemaal ook, al weer bijna 3 jaar.
Diftbuien? zo goed als weg!
Tijd komt raadt,en dat is echt zo.
Nu ze zich beter verstaanbaar kan maken, ons beter begrijpt en ik ten alle tijden rustig probeer te blijven. Van af het moment dat ik sterk in mijn schoenen ben gaan staan en haar met gevoel heb laten merken. ''Schreeuw en sla wat je wilt meisje, maar ik blijf bij je, ik ga niet weg & ik kom ten alle tijden voor je op is er iets veranderd. Ze is rustiger, luistert beter en durft echt te vetrouwen op me.
Loví is gewoon een meisje met hoge pieken en diepe dalen,
en GOH, zo ken ik nog wel iemand................
Ben ik te vaak driftig tegen haar? Hoe komt ze erbij om ons te slaan? en Vooral dat vond ik heel erg. Ik trok het mij véél te persoonlijk aan. Ik voelde me falend in het moederschap waarvan ik juist gedacht had zo goed in te zijn. Ik had immers +10 jaar kinderopvang ervaring, HOE DAN?
Hoe vaak ik het internet wel niet heb afgestruind met zoekwoorden als; ''kind met slechte hechting moeder'' ''onverklaarbare driftbuien'' want ja, zo voelde ze voor mij. Ik was oprecht zenuwachtig als ik Loví haar gedrag zag veranderen en door mijn spanning verergerde ik alleen maar haar gedrag.Uit wanhoop probeerde ik van alles. Haar op de gang zetten, zelf uit de situatie stappen, rustig blijven en bij haar blijven ongeacht de kleine friemelhand die ik in me gezicht kreeg, zelf boos worden, echt de grens trekken. Niets hielp.. Helemaal Noppes nada.Uiteindelijk is deze pittige, lieve, zorgzame, vrolijke en bovenal grappenmaker, Want dat is ze allemaal ook, al weer bijna 3 jaar.
Diftbuien? zo goed als weg!
Tijd komt raadt,en dat is echt zo.
Nu ze zich beter verstaanbaar kan maken, ons beter begrijpt en ik ten alle tijden rustig probeer te blijven. Van af het moment dat ik sterk in mijn schoenen ben gaan staan en haar met gevoel heb laten merken. ''Schreeuw en sla wat je wilt meisje, maar ik blijf bij je, ik ga niet weg & ik kom ten alle tijden voor je op is er iets veranderd. Ze is rustiger, luistert beter en durft echt te vetrouwen op me.
Loví is gewoon een meisje met hoge pieken en diepe dalen,
en GOH, zo ken ik nog wel iemand................
En daar was Lilo
Happy 1st birthday dearrrr Loví.
Supriseeeee, mijn naam is Lilo en ik zit in jou buik mama.
Kwam ik achter één maand na Loví haar verjaardag.
Oh yeah, 2 onder de 2, de letterlijke woorden waren, hoe gaan we dit nu weer doen? Na blijdschap en gejuich natuurlijk haha. Beide een startende onderneming, voor Stijn zijn 2de onderneming, Loví net 1 jaar.Nahh dacht ik, komt goed!
Die 3 maanden minder slaap ga je gewoon weer rocken!
Nou, kan je vertellen..I WISH.Niks geen 3 maanden, maak daar maar 10 maanden van mam;).
Ik vraag me zelf soms terugkijkend op deze periode oprecht af hoe ik deze doorgekomen ben op 0 slaap, slecht voor mezelf zorgen, niet eten en drinken & gewoon maar doorgaan.Ik vraag me niet eens af welke nacht ik ookalweer huilend doorde kamer ben gelopen met Lilo wiegend in mijn armen. Dit was gewoon hoe mijn dagen er elke dag uit zagen. van af het moment dat haar avond flesje er in zat rond +-19:00 tot 7:00 de volgende dag kon ik er zeker van zijn dat ik weer een hernia mocht oplopen, wallen mocht kweken en hurkend met een baby mocht plassen want een momentje rust zat er niet bij in het rijtje.
Hoe vaak ik wel niet beneden (zodat de rest niet wakker werd) naar buiten heb staan staren, de leegte, de duisternis in. Of iemand er ook zo bij stond, alleen, in stilte met tranen rollend over haar wangen heen zodat ik me even niet zo alleen voelde.
Wat mij altijd enorm veel kracht heeft gegeven is om de tijd te nemen om naar je te kijken, al was mijn zicht nog zo wazig van de tranen. Ik zag daar jou, mijn lieve, inimini klein wondertje.
En te denken, ook deze tijd gaat ooit voorbij en dan was deze tijd echt van ons.En begrijp me niet verkeerd, ondanks alle vreugde van mijn ontzettend mooie meiden ging het mentaal met mij niet helemaal lekker. ik voelde me leeg, terwijl mijn emmertje vol was, huilen was mijn main emotie, constant moe.En daar kwam een lieve vriendin om de hoek kijken waarbij ik EFT sessies heb gedaan. (soort therapie, bij interesse zoek Vrijvoelen) En deze zijn goud. Ik was mijn eigen goud even kwijt geraakt.
Zij liet mij weer zien waar het allemaal om draait in het leven.
Namelijk gewoon de basis...
Ik voelde destijds dat ik alles moest doen, én de beste mama zijn, én de beste partner, én de beste vriendin, én elke dag een 100 dingen to do list afvinken, en Loví nog genoeg aandacht geven, maar Lilo ook niet vergeten en Floki ohh ja, die moest ik ook nog aandacht geven.
Maar ze zei: maar wat MOET je nou echt voor Loví en Lilo?
En daar kwam ik weer met mijn lijst..
Ze lachte, en zei; nee meiske, ze moeten eten, ademen,slapen en liefde krijgen. dat is wat ze MOETEN. al het andere mag je even vergeten, dat komt weer wel.Ik kan nogsteeds heel veel meer leren maar Sinds ik dit als leidraad in mijn leven heb kan ik zoveel meer genieten van mijn gezin en alles daaromheen.Wij, in dit druk bestaan, moeten soms eens niet alles ''moeten'' maar willen!
En alles wat we niet willen, laten gaan.Veel liefs,
XamiraHeb je vragen, wil je zelf jou dapper, eerlijk, bijzonder mooi vehaal delen? reageer dan even in de comments of stuur me een privéberichtje!
Supriseeeee, mijn naam is Lilo en ik zit in jou buik mama.
Kwam ik achter één maand na Loví haar verjaardag.
Oh yeah, 2 onder de 2, de letterlijke woorden waren, hoe gaan we dit nu weer doen? Na blijdschap en gejuich natuurlijk haha. Beide een startende onderneming, voor Stijn zijn 2de onderneming, Loví net 1 jaar.Nahh dacht ik, komt goed!
Die 3 maanden minder slaap ga je gewoon weer rocken!
Nou, kan je vertellen..I WISH.Niks geen 3 maanden, maak daar maar 10 maanden van mam;).
Ik vraag me zelf soms terugkijkend op deze periode oprecht af hoe ik deze doorgekomen ben op 0 slaap, slecht voor mezelf zorgen, niet eten en drinken & gewoon maar doorgaan.Ik vraag me niet eens af welke nacht ik ookalweer huilend doorde kamer ben gelopen met Lilo wiegend in mijn armen. Dit was gewoon hoe mijn dagen er elke dag uit zagen. van af het moment dat haar avond flesje er in zat rond +-19:00 tot 7:00 de volgende dag kon ik er zeker van zijn dat ik weer een hernia mocht oplopen, wallen mocht kweken en hurkend met een baby mocht plassen want een momentje rust zat er niet bij in het rijtje.
Hoe vaak ik wel niet beneden (zodat de rest niet wakker werd) naar buiten heb staan staren, de leegte, de duisternis in. Of iemand er ook zo bij stond, alleen, in stilte met tranen rollend over haar wangen heen zodat ik me even niet zo alleen voelde.
Wat mij altijd enorm veel kracht heeft gegeven is om de tijd te nemen om naar je te kijken, al was mijn zicht nog zo wazig van de tranen. Ik zag daar jou, mijn lieve, inimini klein wondertje.
En te denken, ook deze tijd gaat ooit voorbij en dan was deze tijd echt van ons.En begrijp me niet verkeerd, ondanks alle vreugde van mijn ontzettend mooie meiden ging het mentaal met mij niet helemaal lekker. ik voelde me leeg, terwijl mijn emmertje vol was, huilen was mijn main emotie, constant moe.En daar kwam een lieve vriendin om de hoek kijken waarbij ik EFT sessies heb gedaan. (soort therapie, bij interesse zoek Vrijvoelen) En deze zijn goud. Ik was mijn eigen goud even kwijt geraakt.
Zij liet mij weer zien waar het allemaal om draait in het leven.
Namelijk gewoon de basis...
Ik voelde destijds dat ik alles moest doen, én de beste mama zijn, én de beste partner, én de beste vriendin, én elke dag een 100 dingen to do list afvinken, en Loví nog genoeg aandacht geven, maar Lilo ook niet vergeten en Floki ohh ja, die moest ik ook nog aandacht geven.
Maar ze zei: maar wat MOET je nou echt voor Loví en Lilo?
En daar kwam ik weer met mijn lijst..
Ze lachte, en zei; nee meiske, ze moeten eten, ademen,slapen en liefde krijgen. dat is wat ze MOETEN. al het andere mag je even vergeten, dat komt weer wel.Ik kan nogsteeds heel veel meer leren maar Sinds ik dit als leidraad in mijn leven heb kan ik zoveel meer genieten van mijn gezin en alles daaromheen.Wij, in dit druk bestaan, moeten soms eens niet alles ''moeten'' maar willen!
En alles wat we niet willen, laten gaan.Veel liefs,
XamiraHeb je vragen, wil je zelf jou dapper, eerlijk, bijzonder mooi vehaal delen? reageer dan even in de comments of stuur me een privéberichtje!
